Kijk dat bedoel ik nou als je iets aan persoonlijke ontwikkeling hebt gedaan. Soms vragen mensen me wel eens “Wat voor nut heeft het nou om trainingen of coachsessies te volgen?” Wat een moeilijk gedoe sommige het maar vinden en waarom zou je nou niet gewoon vrolijk en fluitend door het leven gaan? Laten we vooral niet te moeilijk doen.. en het lekker luchtig houden. Zweverig gedoe allemaal.

Ieder mens heeft zijn eigen issues die we in het dagelijks leven tegen komen die onbewust niet alleen ten koste gaan van onze eigen levensvreugde, maar als je pech hebt ook de vreugde voor een ander besmet. Hoe we overlevingsmechanismes hebben ontwikkelend die ons soms zoveel energie kosten.

Stel je nou eens voor dat het niet om die vervelende situaties gaat die je in je leven tegenkomt, maar om de manier hoe je er mee om gaat en dit plek geeft. Dat je je er bewust van wordt dat we zelf verantwoordelijk zijn voor ons eigen geluk. Dat niemand jouw shit kan dragen. En dat ook jij je er bewust van mag worden dat je de shit van een ander niet met je mee hoeft te zeulen. Dat we allemaal een keer wakker zullen worden en zullen  beseffen dat we zelf verantwoordelijk zijn voor ons eigen geluk. We hebben een keuze om ons leven zo te creëren dat we er blij van worden. Wanneer je van je koers bent geraakt betekend dit soms heftige beslissingen nemen, zoals  het opzeggen van je baan, weglopen van bepaalde mensen of situaties, die niet goed voor je zijn en zo kan ik nog tig voorbeelden geven.

Het punt is alleen, als je niet weet waarom deze situaties op je pad zijn gekomen, dan zou het zomaar kunnen zijn dat je weer een nieuwe situatie creëert die leek op de vorige. Je kent dat wel. Je bent gescheiden en komt een nieuwe liefde tegen waarin je weer hetzelfde thema tegenkomt. Pas als je ervan geleerd hebt, kun je het achter je laten. 

Ik heb ook zo’n overlevingstrategie “schouders eronder zetten en het positieve in alles te blijven zien”. En soms moet ook ik tot de conclusie komen dat ik sommige situaties mooier heb gemaakt dan dat ze werkelijk waren. Dat mijn schouders steeds meer beginnen te zakken. Het is zo mooi om hier in Spanje weer de kwetsbaarheid in mezelf ontmoeten, met zachtheid en liefde voor mezelf er gewoon alleen voor mezelf te zijn.

En nog mooier dat ik eindelijk het lef heb om dit te gaan delen met jullie, zodat we hopelijk nog meer kunnen gaan leren van elkaar. Om elkaar beter te leren begrijpen. Met aandacht en liefde voor elkaar. Want zou het zo kunnen zijn dat we spiegels zijn voor elkaar en hier zijn om te leren van elkaar? Waarom dan nog met boosheid, angst, verdriet, schuld/schaamte etc rond blijven lopen? Ik ben ervan overtuigd dat we zelf onze eigen grootste saboteur zijn in het leven.

Wat ben ik mezelf dankbaar dat ik me op tijd in de de rust en eenzaamheid kan laten zakken. Dat zowel het donker als het licht in mij zo sterk vertegenwoordigd is. Dat ik op zijn tijd niets of niemand nodig heb, om zo in contact te komen met iets groters dan mij. Zoals ik al eerder deze week schreef.. ik wist niet waarom ik naar deze steek in Spanje moest komen, maar toch had te gaan.  En misschien herken je het wel hoe lastig het soms is om te luisteren naar je intuïtie en om ook werkelijk een beweging hierin te maken en ernaar te handelen. Nu in de zon, wandelend in de bergen en langs de vloedlijn van de zee blijkt het voor voor mij de ultieme combi te zijn om mij energetisch te voeden, zodat mijn liefde weer stroomt. Met zoveel mooie momenten en bijzondere ontmoetingen die ik hier ontdek.

En wat ben ik dankbaar voor alles wat er is..